Boetseren

Vandaag sla ik aan het boetseren. Al een aantal weken vraagt een kennis om een portretje te maken van haar 'Jefke' . Ze wil het hem  graag cadeau geven voor zijn verjaardag . Zoals altijd heb ik het klusje maar uitgesteld en uitgesteld. Vóór ik aan zo'n opdracht begin heb ik altijd een soort van faalangst. Dan begin ik lichtjes te panikeren en bekruipt me de gedachte van ' wat heb ik nu weer beloofd, waar ben ik nu weer aan begonnen ? '. Wanneer ik vanuit mijn fantasie boetseer verander ik tijdens het kneden  nog vaak van gedachte. Dan probeer ik allerlei vormen uit waarvan ik dan denk : "Hé, die heb ik nog niet gehad, laat ik die maar eens nemen ." Bij een portret heb je die vrijheid niet natuurlijk. Dan kan je niet echt experimenteren met neuzen, monden of oren. Het liefst moet het portret toch een béétje op de oorspronkelijke persoon lijken natuurlijk. Als ik dan eindelijk de moed heb gevonden om er aan te beginnen valt het vaak wel goed mee hoor, maar die koudwatervrees moet  altijd eerst overwonnen worden.  Nu , als ik eenmaal bezig ben is dat allemaal rap vergeten. dan verlies ik me in mijn gedachten en geniet ik van de verse klei die soepel meegeeft en doet wat ik vraag -of niet , kan ook gebeuren natuurlijk. Als ik er aan denk zal ik eens een foto plaatsen op deze blog. En als er geen foto komt dan is de klei waarschijnlijk in een gefrustreerde bui terug verworden tot een gewone harde bol knutselklei. Wish me luck !