Kersen

Eindelijk ebt de griep  uit mijn lijf weg. Mensen, de microben hadden me flink te pakken, nog steeds voel ik de naweeën van het ziek- zijn :  de hangerigheid van de laatste dagen begint me lelijk te vervelen en telkens  ik mezelf oppep om één of andere klus te gaan doen moet ik toch nog wat inbinden . Dat lelijke weer buiten doet er ook geen deugd aan . Daarjuist kregen we een serieuze stortbui op onze kop. Niet dat ik klaag hoor, de bloemekes  zullen zich wel gulzig laven aan het hemelse water. Ik maak me wel zorgen om de kersen achter in de tuin. Gisteren plukten we - veel eerder dan voorgaande jaren - twee emmers vol . De hele familie mag natuurlijk delen in de oogst maar ik moest me toch reppen om er nog genoeg over te houden voor de confituur die ik er wil van maken. Onderaan de mastodont van een boom is alles wat er te plukken viel geplukt, maar aan de kersen bovenaan kwamen we nog niet toe. Deze waren gisteren al dik, donker en sappig. ik hoop dat de regen niet te veel van deze vitamine- bommetjes op de grond geslagen heeft. Maken jullie ook confituur van verse vruchten? Ik hoor het jullie al zeggen : 't is de moeite niet waard, hoeveel kost een potje nu in de supermarkt ? Ja, als je het zo bekijkt heb je gelijk natuurlijk. Maar ik kan zo genieten van het plukken van het fruit , dat zomaar in je tuin van de boom te halen valt. Het groeit er aan bomen en struiken en je hoeft er helemaal niets voor te doen  ! Je kan bij wijze van spreken de vruchten zomaar van de boom happen .( Dat doet mij aan iets anders denken . Enige tijd geleden vroeg ik me af wie toch stukken uit de aarbeien beet. Het waren geen insecten, je zag echt dat er met tandjes aan geknabbeld was . Ik vond niet één, maar twee schuldigen : ook de hond en de kat hebben het plezier van fruit happen ontdekt ). En om verder te gaan met het verhaal  van de kersen: die kleur, die geur van de confituur, het borrelen van het fruit in de kom .... Eigenlijk , besef ik nu, maak ik confituur voor het plezier van het bereiden zelf, de klaargemaakte potten blijven uiteindelijk best lang op de schelf staan eer ze opengemaakt worden. Dus : wie een potje fruit , met héél veel liefde en plezier klaargemaakt , wil komen halen : altijd welkom !