Een week later en de zon schijnt nog steeds. Alles gaat de goede kant uit. In de nieuwe job beginnen de zaken eindelijk wat vlotter te lopen. Ik moet nog veel leren en elke dag word ik nog geconfronteerd met nieuwe dingen maar de basis heb ik eindelijk te pakken en ik begin het nog graag te doen ook!
Met de kinderen gaat het wat minder. Ons zus heeft veel werk voor school en is wat aan zichzelf beginnen te twijfelen. Dat is zo sinds ze deze zomer een aantal tegenvallers heeft gehad die haar jeugdige zelfvertrouwen serieus hebben aangetast. Vooreerst was er die vakantiejob waarbij ze te maken kreeg met een gerante die zichzelf God waande. Onmogelijk samenwerken met zulke types, zoals we allemaal wel weten. Voor P. was het de eerste keer in haar jonge leventje dat ze echt geconfonteerd werd met de machteloosheid die je voelt wanneer een meerdere misbruikt maakt van zijn/haar positie om mensen te kleineren. Pas op, ikzelf ben al het één en het ander gewoon maar met zulke situaties kan ik nog steeds niet om hoor. Nadien ging ze op kamp als monitor, iets wat ze altijd heel graag heeft gedaan, kreeg ze toch wel niet te maken met krak hetzelfde hatelijke type? Ze kreeg uiteindelijk haar diploma van monitor niet. Iets wat mij als mama best wel boos maakte want ik weet wat een verantwoordelijkheidsgevoel mijn dochter heeft en hoe goed ze met kinderen overweg kan!
De zoon heeft het ook lastig maar kan er de vinger niet op leggen hoe het komt. We vermoeden dat de hormonen lelijk huis houden in dat jonge lijf van hem. En de papa? Die heeft ook zorgen. Daar vertel ik later wel over. Dus is het met andere woorden aan de mama deze keer om de moed er in te houden. We zullen ons best doen! Met behulp van wat zonne-energie zal dat wel lukken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten