haha

Haha, blogger werkt weer ! Dan kan ik eindelijk mijn hart nog eens luchten. Ik doe mijn best om de toon luchtig te houden maar dat is niet zo gemakkelijk vandaag. Weet je waar ik echt niet tegen kan ? Waar mijn haren rechtop van gaan staan, ik gekrulde tenen krijg, ik me de pleuris aan erger ? Aan mensen die andere mensen negeren om zich niet te moeten verantwoorden. Bah, bah en nog eens bah. Het lijkt wel een modegril want meer en meer maak ik het mee: er  is een meningsverschil en hup, de ene partij geeft op en probeert zijn gelijk maar te halen door de ander te negeren: mails en sms-jes worden niet beantwoord, de telefoon wordt afgedrukt,.... Nog hatelijker is het als je baas dat doet want dan is het gevoel van onmacht des te groter. Verschrikkelijk frustrerend vind ik dat en ik wordt er zóóó ongelukkig van . En dan 's avonds ligt het te malen in je hoofd: hoe maak ik weer contact? ET phone home, ET phone home.....Maar thuis nemen ze  de telefoon niet op.   Wat is er zo moeilijk aan een open communicatie? Ieder heeft toch recht op zijn mening ? Ok, de baas heeft over het algemeen meer recht op zijn mening dan zijn werknemers, dat is nu eenmaal zo, maar hij moet zijn mening dan wel constructief , motiverend en vooral verstandig gebruiken, dat lijkt me logisch toch ? Iedereen doet toch zijn best ? In deze virtuele wereld heb ik makkelijk praten natuurlijk , in het echt is het nog heel wat anders, ik weet het wel.
Hiermee heb ik het toch eens kunnen zeggen, voilà. Vraagje: is mijn toekomstige baas aanwezig? Ja ? Wil u even vergeten wat u in dit stukje heeft gelezen ?  (Of kan u iemand met het hart op de tong maar bloedeerlijk , hardwerkend en 100% betrouwbaar goed gebruiken ? )
Groetjes !

maandag 16 mei: vandaag-géén-roddel-dag

Hier zijn we dan weer !  Potverdorie , wat werkt dat bloggen verslavend  ! En therapeutisch. Even wat vertellen over de voorbije dag en hup, je stuur je boodschap de ruimte in . Als je het zo stelt is het zelfs niet echt nodig dat iemand dit verhaal dan leest, maar het is wel leuk natuurlijk. Enerzijds is het schrijven fijner als je dat doet voor een publiek en anderzijds hoop je als blogger de ander toch wat te amuseren met je schrijfsels. De gedachte dat een ander soms wel eens denkt: 'hé, dat overkomt mij ook wel eens', geeft dan een geruststellend gevoel want je bent niet de enige die soms dobbert tussen de twee gedachten:' genieten of overleven.' Mensen hebben vandaag de dag de neiging om te verstoppen wat ze werkelijk voelen, bang als ze zijn dat ze hierop zullen beoordeeld worden door de ander. Op die manier lopen we uiteindelijk allemaal rond als kiekens zonder kop, ons afvragend: hoe denkt de ander hier of daar over ? Maar het vragen ? Moeilijk is dat, moeilijk is dat, ook voor mij hoor, zeker weten ! Sommigen pakken het slim aan aan starten één of andere roddel  met als eigenlijke bedoeling bondgenoten te zoeken voor hetzelfde doel. Het verschil bij roddel is natuurlijk dat dat doel vaak niet zo zuiver is en vaak bedoeld is om de aandacht op een ander te richten en zo zelf buiten schot te blijven.Allemaal des mensens hoor, dat wel. Soms is het echter best erg hoe men een ander hier schade mee berokkent. Zeg, zou dat eens geen goed idee zijn ? Er bestaan al: moederdag, vaderdag, dierendag, auto-vrije dag, dag van het milieu, secretaressendag,....Volgende maandag  16 mei roep ik uit tot : vandaag -geen-geroddel-dag ! Zou dat lukken ? Wie doet mee ? Och, en aan al diegenen die me een dromer vinden , laat me toch, dromen is zo leuk ! Probeer zelf maar eens, vóór je het weet heb je de smaak te pakken !

Moederdag

Moederdag,
Eerlijk gezegd had ik er niet veel van verwacht. 't Is te zeggen. Ik heb er de voorbije dagen niet echt veel bij stilgestaan dat het vandaag de dag is waarop vele mama's met bloemen,  geurtjes,  bongo-bonnen of etentjes bedacht worden. Toch geef ik toe dat ik best wel een beetje hoopte om op deze dag wat extra aandacht te krijgen. Ja, je kan er tegen zijn . Als man kan en mag je het excuus gebruiken dat van deze dag vooral commerçanten beter worden. Maar dan moeten zij wel beloven dat zij hun appreciatie voor moeder de vrouw af en toe op een andere manier en een ander moment zullen uitdrukken. En , wees eens eerlijk mannen van ons, hoe vaak gebeurt dat écht. Chapeau voor de mannelijke wederhelften onder ons die af en toe weten te verrassen met een bloemetje , een onaangekondigd etentje,  een klein geschenkje op het hoofdkussen van moederlief, maar mag ik stellen dat dat eerder uitzonderingen zijn ? Als ik fout ben laat me dat zeker weten , ik kan me vergissen natuurlijk ! En ja, nog iets , als een vrouw zegt dat ze niet veel hoeft, dat ze al blij is met een dikke knuffel, mannen, hou jezelf niet dom, natuurlijk weten jullie dat ze eigenlijk wil zeggen: verras mij, toon mij maar een keer wat ik waard ben voor jullie !
Dus wat ik eigenlijk wou vertellen: ik was deze ochtend héél aangenaam verrast toen ik een mooi gedekte tafel aantrof met bloemen, echte en mooi geknutselde, een porseleinen schaal met een mooie handgeschreven tekst er op,  bioscoopticketjes ( weliswaar gewonnen maar dochterlief heeft ze aan mama gegund terwijl ze zelf héél graag een filmpje meepikt ) en een kaart met een bijzondere tekst er op. Ja ja , ze weten me te waarderen mijn sloebers, wat kan een mama zich nog meer wensen ! En aan de mama's die vandaag en alle dagen van het jaar wat minder bedacht worden met attenties:  vandaag wil ik , van mama tot mama , jullie een hart onder de riem steken: proficiat  en bedankt voor alles wat jullie voor kroost, de toekomst van de mensheid, elke dag opnieuw doen ! Hé, jij daar, dit is helemaal niet melig, iedereen krijgt toch graag eens een bedankje? Jij ook , geef maar toe !