Foei, foei, foei op mezelf. Ik ben 's avonds zo uitgeteld dat het enige waar ik nog toe in staat ben niet meer is dan wat op de computer tokkelen en hangen in de zetel. Ik moet dringend naar een goede vriendin bellen maar stel het steeds maar uit omdat ik weet dat het dan een lange babbel zal worden door alles wat we moeten bijpraten. Ik moet strijken, namen in voetbalkleren naaien en de badkamer poetsen. De ruiten zijn vuil en de voordeur is niet meer beige maar grijs van het stof. En wat doe ik? Uitstellen.
De kunst is om van dat zalig lummelen te genieten en mezelf niet te veel schuldgevoelens aan te praten. Met de jaren lukt me dat beter en beter moet ik zeggen. Nog één avondje lummelen en dan schiet in in gang, misschien....
